Tak więc kolejny raz brak logiki i myślenia tryumfuje!

To tak w skrócie, w przyjemnej dla oka postaci opowiedziana pewna, zasłyszana gdzieś historia. Interesująca, prawda?

• projekt z javy mobilnej (nasze cudowne asteroidy)
• projekt z maemo (kolejna gra, tym razem do wyboru GTK+, SDL albo Qt)
• banner we flashu
• aplikacja multimedialna we flashu
• kilka rysunków technicznych z modelowania
• ewentualnie jakieś przeszłe rzeczy z photoshopa czy illustratora

Kolejny pracowity tydzień : )

Podczas gdy reszta tutejszych erasmusów z polibudy uczyła się i robiła projekty ja urządziłem sobie tydzień laby. A dokładniej byłem na dwóch wycieczkach. Pierwsza do Laponii i zaraz po niej do Rygi.

Wycieczka do Laponii była organizowana przez ludzi z Team Academy dla Basków, którzy przyjechali tutaj w ramach wymiany studenckiej. Basków było około 30, ale jako że autokar mógł pomieścić 50 osób znalazło się miejsce dla kilku erasmusów.

Wyruszyliśmy w czwartek późnym wieczorem. Po dość nudnej podróży i nieprzespanej nocy dotarliśmy do pierwszego punktu wycieczki – Rovaniemi – stolica Laponii. Pierwsze co można było zauważyć, albo raczej czego nie można było zauważyć to śnieg – nie było go praktycznie wcale! Widoczne były jedynie jego pozostałości, leżące gdzieniegdzie kupki śniegu świadczące o tym, że wcześniej było go tutaj dużo. Na szczęście już rano zaczęło lekko prószyć.

Po śniadaniu na stacji benzynowej i próbie obudzenia się ruszyliśmy do wioski Świętego Mikołaja. Szczerze nie zrobiła na mnie wrażenia, mogli się bardziej postarać skoro ludzie przyjeżdżają tu z całego świata. Można było iść się przywitać z Mikołajem, który nie daje żadnych prezentów. Można było też kupić suweniry w nieprzystępnej cenie. Co było ciekawe to to, że wioska ta została zbudowana na kole podbiegunowym.

Po obiedzie i szybkich zakupach udaliśmy się do naszych chatek oddalonych 50 km od Rovaniemi. Okazało się, że jest to coś w stylu przebudowanego hostelu. Cześć osób spało w normalnych pokojach, reszta w sali gimnastycznej z materacami – w tym ja. Po rozlokowaniu się ludzie zaczęli się bawić, pić przeróżne trunki, etc. Chcieliśmy skorzystać z sauny, ale chyba za późno włączyli piec i nawet godzinne siedzenie tam nic nie dało. Późnym wieczorem byliśmy na małym wzniesieniu w celu zobaczenia zorzy polarnej, ale nie mieliśmy szczęścia, niebo było zachmurzone. Jest tam chatka gdzie można rozpalić ogień i siedzieć nawet całą noc czekając na zorzę.

Kolejny dzień spędziliśmy na wędrówce, zwiedziliśmy trochę okolicę. Początkowo szliśmy przez las, później dostaliśmy się na wzniesienie gdzie nie było praktycznie drzew, było za to pewno kamieni, mniejszych i większych. Cała ta góra była wyłożona kamieniami, pierwszy raz w życiu coś takiego widziałem. Widok z góry był nawet niezły, chociaż powietrze było zamglone. Po tych kamieniach szło się naprawdę trudno, dlatego daleko nie zaszliśmy, ludzie zaczęli marudzić i trzeba było wrócić.

Tego dnia napadało już nawet sporo śniegu, wystarczająco żeby urządzić małą bitwę śnieżną. Próbowaliśmy też zrobić bałwana, ale śnieg był za suchy i nie dało się zrobić dużej kuli, zrobiliśmy za to armię małych bałwanków. Właściciel chatek chyba wziął sobie do serca nasze niezadowolenie po ostatniej saunie i tym razem sauna była odpowiednio gorąca. Mogliśmy się dobrze wygrzać i skakać do śniegu! Kto nie próbował – polecam. Wieczorem ludzie zaczęli spożywać i wybraliśmy się do klubu w Rovaniemi. Po tym byłem tak wykończony, że zasnąłem jak dziecko.

Kolejnego dnia odwiedziliśmy farmę haskich. Przeurocze psy, były przyjaźnie nastawione do człowieka. Szczeniaki gryzły po palcach. Farma była naprawdę spora. Psy są trenowane kiedy kończą 8 miesięcy, a przechodzą na emeryturę w wieku ok 10 lat. Do wyścigów zaprzęgów są przygotowywane kilka razy w tygodniu, biegną wtedy kilkanaście kilometrów. W czasie wyścigu potrafią biec ponad 100 kilometrów w czasie kilku godzin. Typowy zaprzęg składa się z 8 haskich, płeć nie gra roli. Ważny jest skład. W zaprzęgu powinni się znaleźć przywódcy, którzy będą kierować, szybcy, którzy nadają tempo, i silni, którzy de facto ciągną sanie. Organizowane są też haski safari, ale było za mało śniegu, niestety.

Po tym dość ciekawym fragmencie wycieczki udaliśmy się dalej na północ, do Vasatokki w pobliżu Inari. W czasie drogi rozpętała się burza śnieżna. Finowie nieźle radzą sobie w tym śniegu, droga biała, ale oni się nie przejmują i jadą. Ciekawy i co najmniej dziwny jest jeden fakt: pomimo że w czasie drogi śnieżyło i kiedy zatrzymaliśmy się w jakimś mieście na zakupy było śniegu sporo, to po przejechaniu ok 5 km dalej na północ śniegu nie było praktycznie w ogóle.

Do celu dotarliśmy późnym wieczorem. Tym razem chatki były naprawdę super, każda dla 7 – 10 osób, z kuchnią i kominkiem. Po chwili odpoczynku sauna party, pół godziny po północy. Tym razem była naprawdę wypasiona, na kilkanaście osób, a w pobliżu jeziorko, częściowo zamarznięte. Trzy razy skakałem do takiego jeziora i mogę powiedzieć, że jest jeszcze lepsze niż śnieg. Człowiek wskakuje i od razu ucieka z wody! Polecam!

Po saunie nie było czasu na spanie, impreza trwała do 6 rano!

Rano pochodziłem trochę po okolicy i porobiłem trochę zdjęć:

Nasze chatki:

Jezioro do którego skakaliśmy:

Kolejny punkt wycieczki to farma reniferów. Wyjątkowe stworzenia, również przyjaźnie nastawione. Mogliśmy je karmić, jadły z ręki. Ciekawy jest fakt, że renifery tracą poroże każdej zimy i wyrasta im nowe, potrafi rosnąć nawet 2 cm na dzień.

Mieliśmy też okazję nauczyć się rzucać lassem. Mi się udało

Na końcu pobytu na farmie reniferów mieliśmy okazję wypić kawę i wysłuchać opowieści o kulturze Saamów – rdzenni mieszkańcy Laponii. Udało mi się też uchwycić super widok na okolicę:

Dzień miał się już ku końcowi, ale postanowiliśmy się wybrać jeszcze na wzniesienie z pobliżu Inari, żeby podziwiać widok na jezioro Inarijarvi. Inari znane jest z tego jeziora, jest ogromne – sprawdzić na google maps. Niestety było już praktycznie ciemno kiedy dotarliśmy na miejsce, więc nie zobaczyliśmy za wiele. Podziwialiśmy za to zachód słońca, taki miły akcent na koniec wycieczki.

Dla mnie wycieczka była przedsmakiem Laponii. Może pewnego dnia wrócę tam, jak będzie prawdziwa zima.

Wracając Baskowie wpadli na pomysł konkursu śpiewania, więc nie było nudy. Dotarliśmy przed 6 na Roninmaki.

Ale i tutaj nie ma czasu na nudę, odpocząłem chwilę, przespałem się kilka godzin i wyruszyłem w dalszą drogę, do Rygi. Ludzi znaleźli tanie bilety Raynaira z Tampere do Rygi za 2 euro!

W Rydze byliśmy jakoś po 22.

Okazało się, że nie można kupić alkoholu po tej godzinie. Nie przeszkodziło nam to w skosztowaniu dobrego łotewskiego piwa. Po zameldowaniu się w hostelu wybraliśmy się do baru. Mają tam naprawdę wyborne piwo, nie takie okrutne jak w Finlandii. Ogólnie Łotwa to tani kraj w porównaniu z Finlandią. Ceny podobne jak w Polsce, może nawet taniej.

Następnego dnia zwiedzaliśmy stare miasto w Rydze. Jest to dobrze zachowane, piękne średniowieczne miasto. Nie będę się tu rozpisywał, zamieszczę kilka fotek:

Następnie zjedliśmy obiad i udaliśmy się do sklepu w celu wiadomo jakim. Po zaopatrzeniu wróciliśmy do hostelu. Po chwili odpoczynku i skorzystaniu z sauny (też tam mają) zaczęliśmy raczyć się dobrym łotewskim alkoholem. W pewnym momencie alkoholu zabrakło, więc wybraliśmy się po więcej. Później włóczyliśmy się po mieście i po jakichś knajpach.

Kolejny dzień był ciężki, jakiś dziwnie zmęczony byłem. Po zjedzeniu śniadania wymeldowaliśmy się z hostelu. Mieliśmy jeszcze dużo czasu, każdy robił co chciał. Trochę pozwiedzaliśmy. Udało mi się zrobić kilka ciekawych zdjęć.

Między innymi rosyjski akcent w mieście, coś takiego jak w Warszawie, tego samego architekta. Prezent od wujka Stalina, Pałac Nauki i Kultury:

Widok na stare miasto:

Zaczęliśmy się powoli zbierać do na lotnisko, gdzie wszyscy padli ze zmęczenia.

Po dotarciu do Jyväskyli przespacerowałem się z dworca do akademików podziwiając piękną zimę. Na tym skończyły się moje wojaże.

Więcej zdjęć na pisasie.

Pozdrawiam

30 listopada będzie egzamin teoretyczny z Modelowania 3D. Na zajęciach modelujemy różne sprawy mechaniczne (śruby, krzesła, zawiasy, rzeczy, których nie potrafię nazwać) w programie Catia (swoją drogą, bardzo rozbudowany, można liczyć siły, obciążenia i w ogóle) więc co będzie na egzaminie? Teoria obsługi programu? Zobaczymy. Do tego czasu mamy 3 projekty do wymodelowania. Nawet nie przeszkadza nam fakt braku posiadania tego programu na własnych maszynach, bo w każdej chwili możemy pójść na uniwersytet i skorzystać z ich komputerów – jak tylko sala jest otwarta i wolna – duży plus, nie trzeba się zastanawiać skąd załatwić program ani śpieszyć z oddaniem projektu.

W poniedziałek będą ostatnie ciekawe zajęcia z Programowania Mobilnego w Javie. Oddamy projekciki i zabieramy się oficjalnie za własne. Jak się nam uda napisać naszą super grę, to będzie radość : ) Na zajęciach będą jeszcze omawiane opcjonalne API dla j2me, ale obecność jest nieobowiązkowa, jak zresztą na wszystkich zajęciach – co również jest dużym plusem.

Rower niestety straciłem, coś mi wciąż dętkę przebija. I chodzę na piechotę – przynajmniej buty rozchodziłem do końca : ) I mam tez dużo czasu, żeby się pouczyć lub poodpoczywać ; )

Nie wiem, czy pisałem o tym, ale z Szymonem załapaliśmy się do weekendowej pracy jednorazowej – będziemy tłumaczami na wystawie psów : ) Musimy się nauczyć różnych dziwnych części zwierzaka, ale dostaniemy po 60 euro, obiad i kolację. Dodatkowo, dla gościa z garniturem (czyli mnie ;] ) będzie wystawna kolacja w „jednej z lepszych restauracji w mieście”. A to wszystko dzięki jednej nauczycielce, która przypadkiem wyczaiła, że jesteśmy polakami – trochę szczęścia mieliśmy : )

Zaczynamy też odżywiać się zdrowiej – koniec z pizzą na weekend. Teraz będzie to tradycyjne fińskie jedzonko. Lihapiirakka – coś, co pachnie i wygląda jak pączek, ale zamiast słodkiego nadzienia ma farsz z gołąbków. Całkiem niezłe, ale trochę mdłe. Karjalanpiirakka – jakieś dziwne ciasto, trochę jak babeczka, tylko płaskie i w środku ma specjalnie przyrządzony ryż. Również mdłe i również niezłe ; )

No, to tyle – trzymajcie się : )

W poniedziałek straciłem zyskałem dziurę w dętce, a co za tym idzie, straciłem rower. Dopiero wczoraj go naprawiłem, mam nadzieję, że okaże się być przyjazny użytkownikowi i będzie działał. Chodzenie na piechote nie jest złe, maksymalnie godzina drogi na zajęcia i z powrotem. Ale jak już się człowiek do roweru przyzwyczaił, to ciężko wrócić do innych środków transportu.

Zbliżają się terminy prezentacji uczelni macierzystych przez erasmusów. My mamy termin na 19 listopada, także nie ma ciśnienia.

I to tyle na teraz, trzymajcie się ciepło : )

Przez ten tydzień niewiele się działo. W piątek była pizza party organizowana przez Włochów. Trochę się zawiodłem, było tłumno i głośno, a za 2 euro zdobyłem jeden kawałek pizzy. Impreza rozniosła się na cały akademik, przyszła tez do naszego mieszkanka, gdzie jeden Niemiec niemal drzwi od toalety nam rozwalił… Nie mamy szczęścia do sąsiadów z zachodu ; )

To tyle na teraz, zaraz śmigam na zajęcia (tudzież ślizgam się) – miłego dnia : )

Wygląda niepozornie, ale teren dookoła robi wrażenie. Kobe zrobił panoramę, możecie ją zobaczyć na jego picasie – nie chciałem tutaj wrzucać, bo byłaby za mało, żeby coś na niej zauważyć.

Jeszcze w autobusie zostaliśmy podzieleni na cztery zespoły. W każdym była mniej więcej równa ilość Finów i erasmusów. Później w tych grupach mieliśmy wykonywać zadania, dostawać punkty i wygrywać ; ) Ale zaczęło się od obiadu, w samo południe. Całkiem smaczny był, z takim interesującym deserem – prawie jak kisiel, ale tak nie do końca, rzadszy i z owocami.

Po jedzeniu zaczęła się ostra walka…

Konkurencje prezentowały się interesująco, tak naprawdę chodziło w nich o integrację przez zabawę. Zaprawdę, śmieszne były:

Para trzymała młotek, biegła jakieś 50 metrów do pniaka i uderzała w gwóźdź. Zadanie polegało na wbiciu gwoździa do końca. Proste? Mnie nie udało się trafić ani razu na dwie próby -.- Po wykonaniu zadaniu czekała nas „nagroda” w postaci salmiakowych cukierków w ciemnej czekoladzie. Salmiaki to tradycyjne fińskie „słodycze”, przynajmniej oni tak twierdzą… I mówią, że dodają je do wszystkiego, nawet do pianki na ognisko, czego niestety doświadczyłem…

Kolejne zadanie – ognisko. Nie do końca wiem, na jakiej zasadzie były tutaj przydzielane punkty. Dostaliśmy kiełbaski, pianki (marshmallows), musztardę, ketchup, sok, kijki i przygotowane ognisko. Mieliśmy tylko jeść i się integrować. Tutaj właśnie poznałem okrutny smak salmiakowej pianki, nigdy więcej. No i dowiedziałem się, że fińska kiełbasa (taka na ognisko, grilla, do smażenia) ma 14% mięsa… Od początku coś nam w niej nie pasowało, ale sądziliśmy, że to tylko dlatego, że kupujemy najtańszą. Po posiłku czas na kolejną konkurencję:

Również w parach – rzucanie gumiakiem na odległość. Cała drużyna brała udział, tam gdzie jedna para dorzuciła, druga miała punkt startowy. W nagrodę, oczywiście salmiakowe cukierki (fińskie dzieci muszą być bardzo grzeczne, jeśli rodzice im mówią: „Bo na obiad będą salmiaki…”). W mojej drużynie był dodatkowo piesek, który w tej konkurencji postanowił pomóc – ostateczną odległość mieliśmy oznaczyć własnoręcznie zrobioną flagą.

Właśnie jedną z nich piesek trzyma w pysku. Miłe zwierzątko : )

Przedostatnia konkurencja wiążę się z moją własną teorią na ilość jezior w Finlandii…

Napełnialiśy brązowe wiadro plastikowym kubeczkiem wodą z oddalonego o jakieś 10 metrów jeziorka. Na czas oczywiście, nie obyło się bez biegania po piasku i moczenia butów. Drużyny przyjęły różne strategie, najlepszą okazała się być kolejka do kubeczka i udział wszystkich w biegu.  W nagrodę, oczywiście… Tym razem nie były to salmiaki, na szczęście ; ) Mleczne cukierki, których rodowici Finowie nie chcieli – twierdzili, że słonawe salmiaki są lepsze…

Przyszedł czas na ostatnią konkurencję, najbardziej emocjonującą – przeciąganie liny. Też zdaje się dość typową dla Finlandii.

Lina solidna, temperatura dość niska, palce zgrabiałe, ramiona zmęczone, ale daliśmy radę : ) Zostawały po nas tylko ślady przeciąganych butów na żwirze. Nie było nagrody, obyło się bez salmiaków.

Potem nastąpiła przerwa na kawę, dostaliśmy ciacho i ogłoszono oficjalne wyniki całego dnia zmagań. Nikt z nas, niestety, nie był w drużynie wygranych, ale załapaliśmy się na ich cukierki (słodkie i mleczne), które dostali w nagrodę. Reszta ludzi musiała zjeść piankowe pozostałości po ognisku, oczywiście, w większości z salmiakiem…

Wróciliśmy pod wydział około 17. Ominął nas więc maraton z symbiana. Ale tak naprawdę niewiele straciliśmy, jak się później dowiedziałem, z powodu wielu straconych zajęć nauczyciel postanowił zmienić nam nieco program. Posłał ankietę z zapytaniem, ludzie się zgodzili, więc teraz na symbianie będziemy programować pod… maemo : )

Zaczyna się wolny tydzień, trzeba się zabrać do roboty – miłego dnia ; )